ارتباط میزان گذران اوقات فراغت مبتنی بر فعالیت بدنی با برخی متغیرهای مربوط به افراد ضایعه نخاعی ایران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموختة کارشناسی ارشد مدیریت ورزشی

2 استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده

هدف از این تحقیق، بررسی ارتباط میزان گذران اوقات فراغت مبتنی بر فعالیت بدنی با برخی متغیرهای مربوط به افراد مبتلا به ضایعه نخاعی ایران بود. بر اساس جدول کرجسای و مورگان و با روش نمونه­ گیری خوشه ­ای، 375 فرد مبتلا به ضایعة نخاعی از 10 استان کشور، به­ عنوان نمونة آماری انتخاب شدند (12851=N). ابزار گردآوری اطلاعات، پرسش­نامه محقق ساخته­ ای بود که روایی آن توسط اساتید متخصص در زمینة اوقات فراغت (10 نفر) و کارشناسان ضایعة نخاعی (5 نفر) تایید و پایایی آن به­ وسیلة آلفای کرونباخ تعیین شد (79/0=α). برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از ضریب همبستگی پیرسون، خی دو و ضریب توافقی c استفاده شد. نتایج آزمون پیرسون نشان داد که بین سن و مدت ضایعه با میزان پرداختن به فعالیت بدنی در اوقات فراغت ارتباط معکوس و معناداری وجود دارد. یافته­ های حاصل از خی دو نیز نشان دهندة ارتباط معنادار بین شدت ضایعه و جنسیت با میزان پرداختن به فعالیت بدنی در اوقات فراغت و عدم ارتباط معنادار بین دسترسی به فضاهای ورزشی و تفریحی با میزان پرداختن به فعالیت بدنی در اوقات فراغت بود. به­ طور کلی، با توجه به یافته­ های تحقیق می­ توان نتیجه­ گیری کرد که زنان، مسن­ترها، افرادی­ که مدت بیشتری است دچار ضایعه شده­ اند و آنهایی که شدت ضایعه­ شان بیشتر است، فعالیت­ های بدنی کمتری در اوقات فراغت خود انجام می­ دادند. بنابراین، پیشنهاد می­ شود برای غلبه بر موانع پرداختن به فعالیت ­بدنی در اوقات فراغت توجه و منابع بیشتری به این گروه­ ها اختصاص داده شود.

کلیدواژه‌ها