انتخاب مکان مناسب برای دانشکده‌های علوم ورزشی، به‌عنوان یکی از کارکردهای راهبردی دانشگاه‌ها، نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش، توزیع عادلانه فرصت‌های علمی و توسعه متوازن منطقه‌ای ایفا می‌کند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت‌بندی شاخص‌های مؤثر بر انتخاب مکان دانشکده‌های علوم ورزشی ایران انجام شد. این پژوهش به روش آمیخته اکتشافی (کیفی و کمی) انجام گردید. جامعه آماری شامل اساتید مدیریت ورزشی، مدیران دانشکده‌های تربیت بدنی و علوم ورزشی، مهندسان فنی دانشگاه‌ها و اساتید رشته‌های معماری، عمران، جغرافیا و شهرسازی بود. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و سپس گلوله‌برفی انجام شد و با ۱۲ مصاحبه عمیق و نیمه‌ساختاریافته، اشباع نظری حاصل گردید. نتایج تحلیل کیفی، شش دسته شاخص اصلی انتخاب مکان را مشخص کرد: مدیریتی و توسعه‌ای، جغرافیایی، فیزیکی و مقرراتی، زیست‌محیطی، اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی. در بخش کمی، شاخص‌های شناسایی‌شده در قالب پرسشنامه مقایسه‌های زوجی بین ۲۰ خبره آگاه به موضوع بررسی شدند. برای اولویت‌بندی از روش تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP) و نرم‌افزار Expert Choice استفاده شد. یافته‌ها نشان داد شاخص مدیریتی و توسعه‌ای با وزن نسبی 0.308 بالاترین اهمیت را دارد و پس از آن شاخص‌های جغرافیایی (0.231)، فیزیکی و مقرراتی (0.201)، زیست‌محیطی (0.147)، اجتماعی‌فرهنگی (0.072) و اقتصادی (0.040) قرار دارند. بر این اساس، شاخص‌های مدیریتی و توسعه‌ای بیشترین نقش را در جانمایی دانشکده‌های علوم ورزشی ایفا می‌کنند. در نهایت، با توجه به نقش این دانشکده‌ها در توسعه صنعت ورزش و آموزش عالی، می‌توان از شاخص‌های شناسایی‌شده با توجه به شرایط فرهنگی، جغرافیایی و زیست‌محیطی ایران بهره گرفت.