یکی از مهم‌ترین عوامل محدودکننده سالمندان برای مشارکت در فعالیت ورزشی، تبعیض سنی است. این مطالعه با هدف شناسایی نقش تبعیض سنی در توسعه مشارکت اجتماعی-ورزشی سالمندان انجام گرفت. این مطالعه با روش کیفی و بر اساس رویکرد فراترکیب، با استفاده از روش سندولوسکی و بارسو (2006) طراحی شد. تعداد 90 مطالعه در حوزه سالمندی و مشارکت اجتماعی–ورزشی بر اساس معیارهای مشخص ورود و خروج استخراج گردیدند که تعداد 20 مطالعه به عنوان نمونه انتخاب شدند. مقوله‌های باورهای فرهنگی تضعیف کننده مشارکت، کلیشه‌های کاهنده سبک زندگی فعال، سیاست‌های ناکارآمد مشارکتی مروج تبعیض سنی، خود تبعیضی مانع مشارکت ورزشی، سن‌گرایی و اجتماع گریزی فزاینده، فناوری کاهنده قدرت اجتماعی سالمندان و سالمندی فعال ابزار مقابله با تبعیض سنی شناسایی شدند. نتایج پژوهش نشان دادند که مشارکت ورزشی سالمندان با کاهش خود تبعیضی، افزایش تعاملات اجتماعی و پذیرش اجتماعی سالمندان ضمن مقابله با تبعیض سنی، از زیان-های اقتصادی جلوگیری می‌کند و کشور کارایی و بهره‌وری خود را با روند رو به رشد سالمندی از دست نمی‌دهد چرا که با پذیرش اجتماعی سالمندان، فعالیت اجتماعی این قشر تعریف و تثبیت می‌شود و طراحی برنامه‌ برای سالمندی فعال تسهیل می‌گردد. فعال‌سازی گفتمان‌های سالمندی و افزایش سهم سالمندان در رسانه‌های پرطرفدار علی الخصوص رسانه های ورزشی به منظور توسعه سالمندی فعال پیشنهاد می‌گردد.