در سال های اخیر افزایش کمی حضور زنان در سازمان های ورزشی با بهبود کیفی منزلت و جایگاه آنان همراه نبوده، و از این رو نیروی عظیم و خلاق که نیمی از صاحبان تفکر و اندیشه به شمار می روند، در سطوح مدیریتی بهره چندانی گرفته نشده است. هدف از این پژوهش، بررسی چالش های زنان در عرصه مدیریت ورزش کشور بوده است. پژوهش حاضر ازلحاظ هدف کاربردی، ازنظر روش گردآوری اطلاعات به روش آمیخته انجام‌گرفته است. جامعه آماری تحقیق، کلیه مدیران زن وزارت ورزش و ادارات استانی، کمیته ملی المپیک، فدراسیون‌های ورزشی و قهرمانان فراملی زن می‌باشند که در زمان تحقیق شامل 214 نفر بوده اند. نمونه‌گیری در بخش کمی به‌صورت خوشه‌ای و هدفمند متشکل از 150 نفر انجام گرفت. نمونه‌گیری در بخش کیفی نیز به‌صورت هدفمند تا رسیدن مصاحبه‌ها به مرحله اشباع نظری ادامه یافت. ابزار تحقیق در بخش کیفی شامل مصاحبه‌های عمیق جهت ساخت الگوی پیشنهادی پژوهش با استفاده از روش تکنیک دلفی بوده و در بخش کمی نیز، پرسشنامه حاصل از بخش کیفی مورد استفاده قرارگرفته است. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها در بخش کیفی با استفاده از روش مکس کیودا و الگوی کیفی ساختاری تفسیری و در بخش کمی نیز آمار توصیفی و استنباطی انجام گردیده است. بر اساس یافته‌ها 9 چالش به ترتیب در ابعاد سازمانی، جانشین پروری، اقتصادی، خانوادگی، فرهنگی، شخص، سیاسی، نگرشی و اجتماعی شناسایی و اولویت‌بندی گردید. بنابراین توجه به موانع سازمانی و فرهنگ‌سازی از طریق سازمان‌های ورزشی کمک خواهد کرد تا زنان نیز پا به‌پای مردان در امور مدیریتی سازمان‌های ورزشی سهیم باشند.