پژوهش حاضر باهدف طراحی مدل توسعه آموزش مجازی در ورزش ایران و تبیین آینده آن مبتنی بر سناریونویسی انجام شد. روش مورداستفاده در این پژوهش برنامه‌ریزی مبتنی بر سناریو است که در هشت گام طراحی و پیاده شده است. روش گردآوری داده در این پژوهش کیفی و با استفاده از مصاحبه، پنل خبرگی و پیمایش دلفی است. 16 نفر از خبرگان حوزه آموزش مجازی در ورزش دارای دانش تخصصی و یا تجربه عملی به‌عنوان اعضای گروه مشارکت‌کننده در پژوهش به‌صورت گلوله‌برفی انتخاب شدند. همچنین، از نرم‌افزارهای میک‌مک و سناریو ویزارد برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده‌شده است. یافته‌های این پژوهش در دو بخش ارائه‌شده است. بخش اول شامل شناسایی و دسته‌بندی مؤلفه‌های کلیدی، پیشران‌ها و عدم قطعیت‌های مرتبط است. چهار پیشران "زیرساخت آموزش مجازی"، "برنامه جامع آموزش"، "بودجه" و" تکنولوژی روز" در این بخش تعیین‌شده و روابط اثرگذاری و اثرپذیری میان مؤلفه‌ها تحلیل‌شده است. بخش دوم به شناسایی و توصیف سناریوهای محتمل و سازگار بر اساس پیشران‌ها و عدم قطعیت‌های ذیربط، پرداخته است. ازجمله راهکارهای پیشنهادی می‌توان به تدوین برنامه جامع آموزش مجازی ورزش به‌منظور بهبود زیرساخت‌های آموزش مجازی ورزش و استفاده از تکنولوژی‌های روز، اختصاص بودجه مناسب به‌منظور توسعه زیرساخت‌های آموزش مجازی ورزش و اختصاص بودجه مناسب به‌منظور استفاده از تکنولوژی‌های روز در امر آموزش مجازی ورزش اشاره نمود.