دانشگاه بوعلی سینا پژوهش های معاصر در مدیریت ورزشی 2345-4628 3 5 2013 08 23 The Relationship between the Amounts of Leisure Time Physical Activity with Some Variables Related to Iranian People with Spinal Cord Injury ارتباط میزان گذران اوقات فراغت مبتنی بر فعالیت بدنی با برخی متغیرهای مربوط به افراد ضایعه نخاعی ایران 45 57 485 FA محمد علی زبردست دانش آموختة کارشناسی ارشد مدیریت ورزشی کوروش قهرمان تبریزی استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان Journal Article 2012 08 05 The purpose of this study was to investigate the relationship between the amounts of leisure time physical activity (LTPA) with some variables related to Iranian people with spinal cord injury. 375 participants from 10 provinces were selected as statistical sample (N=12851). Researcher made questionnaire was used as investigation instrument. Validity of study instrument was confirmed through leisure time and spinal cord injury experts; as well as its internal reliability was found significant by cronbach’s alpha coefficient (α=0.79). For data analysis Pearson correlation, Chi-square and Contingency Coefficient were used. The results of the Pearson test revealed that there was significant negative relationshipbetween age and the years post injury; with the amount of LTPA. The findings of Chi Square test demonstrated that there was significant relationshipbetween the severity of injury and gender; with the amount of LTPA, but there was no significant relationshipbetween sport and recreational facilities proximity with the amount of LTPA. Therefore, it is clear that women, older adults, people with less recent injuries and people with more severe injuries are general subgroups that had less LTPA. Thus, it is recommended for overcome unique barriers to LTPA, special attention and resources allocated to these groups.   هدف از این تحقیق، بررسی ارتباط میزان گذران اوقات فراغت مبتنی بر فعالیت بدنی با برخی متغیرهای مربوط به افراد مبتلا به ضایعه نخاعی ایران بود. بر اساس جدول کرجسای و مورگان و با روش نمونه­ گیری خوشه ­ای، 375 فرد مبتلا به ضایعة نخاعی از 10 استان کشور، به­ عنوان نمونة آماری انتخاب شدند (12851=N). ابزار گردآوری اطلاعات، پرسش­نامه محقق ساخته­ ای بود که روایی آن توسط اساتید متخصص در زمینة اوقات فراغت (10 نفر) و کارشناسان ضایعة نخاعی (5 نفر) تایید و پایایی آن به­ وسیلة آلفای کرونباخ تعیین شد (79/0=α). برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از ضریب همبستگی پیرسون، خی دو و ضریب توافقی c استفاده شد. نتایج آزمون پیرسون نشان داد که بین سن و مدت ضایعه با میزان پرداختن به فعالیت بدنی در اوقات فراغت ارتباط معکوس و معناداری وجود دارد. یافته­ های حاصل از خی دو نیز نشان دهندة ارتباط معنادار بین شدت ضایعه و جنسیت با میزان پرداختن به فعالیت بدنی در اوقات فراغت و عدم ارتباط معنادار بین دسترسی به فضاهای ورزشی و تفریحی با میزان پرداختن به فعالیت بدنی در اوقات فراغت بود. به­ طور کلی، با توجه به یافته­ های تحقیق می­ توان نتیجه­ گیری کرد که زنان، مسن­ترها، افرادی­ که مدت بیشتری است دچار ضایعه شده­ اند و آنهایی که شدت ضایعه­ شان بیشتر است، فعالیت­ های بدنی کمتری در اوقات فراغت خود انجام می­ دادند. بنابراین، پیشنهاد می­ شود برای غلبه بر موانع پرداختن به فعالیت ­بدنی در اوقات فراغت توجه و منابع بیشتری به این گروه­ ها اختصاص داده شود. https://smms.basu.ac.ir/article_485_93555e71d4236fb0f0d660546b6b2132.pdf